Ο επόμενος πρωθυπουργός να είναι ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ και όχι Διευθύνων Σύμβουλος…

του Αριστοτέλη Βασιλάκη

Βρισκόμαστε ήδη σε προεκλογική περίοδο και είναι ξεκάθαρο πλέον, πως μια τρίτη αυτοδύναμη κυβέρνηση Μητσοτάκη, έχει απομακρυνθεί στο όριο του αδύνατου. Ως εκ τούτου θα πρέπει να ανασύρουμε από τα συρτάρια μας, μνήμες του 2012 και του 2015…

Μια πολυκομματική κυβέρνηση σε μια άλλη εποχή, θεωρητικά θα αποτελούσε ένα βήμα μπροστά για το πολιτικό σύστημα μιας χώρας, που είχε μάθει σ’ ένα μοντέλο διακυβέρνησης «του τύπου», ο πρώτος κυβερνάει, ο δεύτερος περιμένει τη σειρά του να έρθει ως «ώριμο φρούτο» και όλοι οι υπόλοιποι κοιτάζουν, ευελπιστώντας σε κάποιο ψίχουλο από τη νομή της εξουσίας… 

Άλλωστε και η σημερινή κυβέρνηση πλέον μοιάζει περισσότερο με μια συγκυβέρνηση Μητσοτάκη - Σημίτη, παρά με μια ισχυρή αυτοδύναμη κυβέρνηση του παρελθόντος, τύπου Κωνσταντίνου Καραμανλή ή Ανδρέα Παπανδρέου.

Η πορεία μιας τέτοιου τύπου «συγκυβέρνησης» ήταν εξ’ αρχής προδιαγεγραμμένη και καταδικασμένη να ΑΠΟΤΥΧΕΙ… Διότι δεν στηρίζεται σε ιδεολογικοπολιτικά θεμέλια… Ακόμα και αυτά του «ακραίου κέντρου», που τόσο έχει επιβληθεί ιδεολογικοπολιτικά.

Περισσότερο μοιάζει με πολυεθνική, όπου τα συμφέροντα, γίνονται καρτέλ και το πάπλωμα της οικονομικής ευημερίας, αποδεικνύεται ΠΑΝΤΑ στο τέλος πολύ κοντό…

Η αλήθεια είναι πως ο Μητσοτάκης κατάφερε κάτι, που δεν κατάφερε κανένας άλλος πολιτικός τα τελευταία 200 χρόνια. Ομογενοποιησε τα συμφέροντα, δηλαδή τις φατρίες που κάνουν κουμάντο, από ιδρύσεως στο ελληνικό κράτος… Υπέρ του ή κατά του, δεν έχει σημασία. Αυτά αλλάζουν, σαν τα νερά της Χαλκίδας…

Διότι έπεισε τα συμφέροντα πως είναι τεχνοκράτης και όχι πολιτικός. Τα συμφέροντα για να έχουν υπερκέρδη, δεν θέλουν να εφαρμόζονται πολιτικές που τα μειώνουν. Διότι – ειδικά στην Ελλάδα – τα «συμφέροντα» είναι κρατικοδίαιτα και δεν θέλουν οι απλοί πολίτες να τους μειώνουν την πίτα…

Βέβαια αυτή η εξέλιξη εγκυμονεί κινδύνους, τόσο για τον ίδιο, όσο και για την χώρα. Διότι τα συμφέροντα, δεν έχουν ούτε κόμμα, ούτε χρώμα, ούτε πατρίδα… Οι «αγορές» είναι αμείλικτες και εδώ και χρόνια, έχουν αναλάβει τα ηνία, στο δυτικό πολιτικοοικονομικό οικοδόμημα και ιδιαίτερα στην Ευρώπη.

Σε αντίθεση με την Ανατολή, όπου κυριαρχεί το παραδοσιακό αυτοκρατορικό σύστημα, στο οποίο ο ΕΝΑΣ κάνει κουμάντο και «αρχηγού παρόντος, πάσα αρχή παυσάτω»…

Στο προβοκατόρικο δίλλημα των επικείμενων εκλογών λοιπόν «Μητσοτάκης ή χάος» είναι ανώφελο να καλούμαστε να απαντήσουμε. Άλλωστε όλου αυτού του είδους τα εκβιαστικά διλλήματα, αποδείχτηκαν στο διηνεκές ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΑ… Ακόμα και το περίφημο «Καραμανλής ή τάνκς» του 1974!!!

Αν κανείς δεν είναι σε θέση, νόμιμα και δημοκρατικά να ΕΠΙΒΑΛΕΙ την απλή λογική και νομιμότητα, τότε ας το κλείσουμε το ρημάδι. Τουλάχιστον αυτό να γίνει με συναίνεση, ώστε να μην βιώσουν οι νέες γενιές, όσα βίωσαν οι προηγούμενες την εποχή του Εμφυλίου, της Χούντας και των Μνημονίων…

Οι πολιτικοί στην Ελλάδα και διεθνώς έχουν αποτύχει στη διαχείριση των κρίσεων, γιατί απλούστατα οι ίδιοι τη δημιούργησαν επιλέγοντας την «αεριτζήδικη» λογική της δανειακής ευημερίας για τους πολίτες τους και της συσσώρευσης πλουτισμού για τον εαυτό τους. Και δεύτερον γιατί δεν μπορούσαν μέχρι πρόσφατα να κατανοήσουν την κυνικότητα με την οποία λειτουργεί το παγκοσμιοποιημένο πλέον χρηματοπιστωτικό σύστημα. 

Η διαφορά πλέον των δικών μας πολιτικών με τους υπολοίπους διεθνώς είναι ότι οι «κουτόφραγκοι» της Ευρώπης εξακολουθούν να ζουν μέσα στην τύφλα τους και να μην προσπαθούν – έστω και καθυστερημένα – να μειώσουν όσο μπορούν «την δυναμική των αγορών», δηλαδή των διεθνών κερδοσκόπων και τοκογλύφων, που διαφεντεύουν τις κοινωνίες τους.

Η αλήθεια είναι ότι εμείς έχουμε και λίγο Ανατολή στο DNA μας και συνεχίζουμε να τσακωνόμαστε για τους Μητσοτάκηδες, τους Παπανδρέου και τους Καραμανλήδες… Αυτό δείχνει πως η πολιτική και οι πολιτικοί στην Ελλάδα ΑΚΟΜΑ αναπνέουν, έναντι των αγορών. Έστω και με στρεβλό τρόπο.

Καταλήγοντας θα πω, πως για μένα το πιο σημαντικό διακύβευμα των επόμενων εκλογών είναι ένα. Ο επόμενος πρωθυπουργός – της όποιας συγκυβέρνησης – να είναι ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ και όχι Διευθύνων Σύμβουλος…

Αυτός που κυβερνά, να λογοδοτεί στον Ελληνικό λαό και όχι στα συμφέροντα που εκπροσωπεί... Να φοβάται το πολιτικό κόστος...

Διότι όπως είπε ο τρίτος πρόεδρος των ΗΠΑ και κύριος συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας  Τόμας Τζέφερσον "όταν ο λαός φοβάται την κυβέρνηση, υπάρχει τυρρανία. Όταν η κυβέρνηση φοβάται το λαό, υπάρχει ελευθερία".