Εν μέσω θερινής ραστώνης έχει ξεκινήσει ήδη το καθιερωμένο προεκλογικό τσίρκο, ενόψει των επικείμενων (διπλών) εθνικών εκλογών. Η μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη με ισχυρότατη δόση Σημιτικού «ακραίου κέντρου», παρά την επανεμφάνιση Τσίπρα, και το εντυπωσιακό «φούσκωμα-ξεφούσκωμα» του κόμματος Καρυστιανού, σύμφωνα με τα δημοσκοπικά ευρήματα παραμένει το πιο ανθεκτικό κόμμα της Μεταπολίτευσης.
Η αλήθεια είναι πως ο Μητσοτάκης παρέλαβε ένα ισχυρό τυπικό κόμμα της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς, με αναφορές σε πρόσωπα (Καραμανλήδων περισσότερο – Μητσοτάκηδων λιγότερο) και μια πολιτική ταυτότητα που συγκροτήθηκε περισσότερο πάνω σε ρεαλιστικούς παρά αμιγώς ιδεολογικούς όρους.
Διαχρονικά συνυπήρχαν εντός της Νέας Δημοκρατίας διακριτά πολιτικά ρεύματα με αναφορές τόσο στην πιο συντηρητική, εθνοκεντρική παράδοση, (τη λεγόμενη λαϊκή δεξιά των Καραμανλήδων) όσο και στον φιλοδυτικό, ευρωπαϊκό φιλελευθερισμό (των Μητσοτάκηδων).
Και οι δύο αυτές τάσεις συνέβαλαν στη διαμόρφωση της σύγχρονης Νέας Δημοκρατίας σε μια ισορροπία που άλλοτε ήταν ειρηνική και άλλοτε πολεμική… Τέτοιου είδους ιδεολογικές ισορροπίες είχε καταφέρει να απορροφήσει και το άλλοτε κραταιό ΠΑΣΟΚ, με τους Σοσιαλιστές του Ανδρέα να συνυπάρχουν αναγκαστικά με επίσημη μειοψηφία των βαπτισμένων «εκσυγχρονιστών», οι οποίοι εκ των υστέρων αποδείχτηκαν κρυφοί «νεοφιλελεύθεροι» και μάλιστα πιο φανατικοί από την επίσημη μειοψηφία «νεοφιλελευθέρων» της Νέας Δημοκρατίας. Γι’ αυτό και βαπτίστηκαν ως «ακραίο κέντρο»….
Επιστρέφοντας στο κυβερνών κόμμα, θα πρέπει να αναφέρω πως η ιδεολογική ισορροπία που προανέφερα δεν ήταν ιδιαίτερα επεξεργασμένη ιδεολογικά, αφού επί της ουσίας τις χώριζε ιδεολογικό χάος, αλλά για καθαρά ιδιοτελείς λόγους όσων ήταν στα κέντρα αποφάσεων έγινε και εκλογικά αυτονόητη.
Γι’ αυτό το λόγο οι συχνές αναφορές – τελευταία – σε «ρίζες της παράταξης» ακούγονται κάπως συγκεχυμένες, επειδή ακριβώς υπάρχουν πολλές αφετηρίες – με τον ιδρυτή Κωνσταντίνο Καραμανλή ωστόσο να βρίσκεται πιο κοντά σε εκείνη του φιλοευρωπαϊκού ρεαλισμού.
Βέβαια οι «ενοικιαστές» που έχουν σήμερα τα γένια και τα χτένια (οι παρείσακτοι νεοφιλελεύθεροι ενοικιαστές γαλάζιου και πράσινου παρελθόντος) στη Νέα Δημοκρατία, βγάζουν καντήλες όταν ακούνε για «λαϊκή δεξιά», διότι η περιγραφή του όρου, εμπεριέχει δύο «κακές» λέξεις. Τον «λαό» και τη «δεξιά».
Η Νέα Δημοκρατία δικαιούται να ισχυρίζεται ότι στα μεγάλα ζητήματα που αφορούν τον προσανατολισμό της χώρας και της οικονομίας οι επιλογές της επιβεβαιώθηκαν, κάτι που εξηγεί εν μέρει και την ανθεκτικότητά της. Ωστόσο τις επιλογές τις έκαναν οι επάρατοι της «λαϊκής δεξιάς» και όχι οι μετακινούμενοι από το «κόμμα νεοφιλελευθέρων» του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ή από το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ… Αυτοί συνήθως έρχονται εκ των υστέρων, ως φωτεινοί παντογνώστες και τρώνε από τα έτοιμα…
Ταυτόχρονα όμως, θεωρείται το πλέον «συστημικό» κόμμα, σε μια εποχή κατάρρευσης της εμπιστοσύνης στους πολιτικούς ειδικά από τους νέους. Η επιρροή της ΝΔ στις νεότερες γενιές, που θεωρητικά έχουν καλύτερη πρόσβαση στην τεχνολογία, ως εκ τούτου και καλύτερη πρόσβαση στην πληροφορία και στη γνώση είναι πλέον πολύ μικρή, ενώ για τη μεγάλη πλειοψηφία όσων αισθάνονται «εκτός συστήματος», η Νέα Δημοκρατία αντικατέστησε το ΠΑΣΟΚ ως σύστημα…
Είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς πως η Νέα Δημοκρατία, συμπληρώνει σχεδόν μια δεκαετία σταθερού δημοσκοπικού προβαδίσματος και πολλών εκλογικών νικών. Από την άλλη, εμφανίζει πλέον σημαντικά συμπτώματα πολιτικής φθοράς.
Προηγείται σταθερά, αλλά πλέον δεν είναι κυρίαρχη ή μονόδρομος. Η κόπωση είναι ορατή. Η ακρίβεια πλήττει το αφήγημα της οικονομικής ανάπτυξης. Ζητήματα θεσμικής και ηθικής τάξης έχουν επιβαρύνει την εικόνα της Κυβέρνησης αλλά και το πολιτικό περιβάλλον συνολικά.
Το γεγονός ότι μετά το 2023 η ΝΔ δεν είχε ισχυρό πολιτικό αντίπαλο προφανώς δημιούργησε εφησυχασμό και αλαζονεία, ενώ έχει αποδειχτεί πολλές φορές ότι η όποια ψευδαίσθηση κυριαρχίας οδηγεί σε λάθη και συνεχόμενα αυτογκόλ.
Το βασικό ερώτημα για την ΝΔ σήμερα δεν είναι αν θα κερδίσει, αλλά με τι ποσοστό τις επόμενες εκλογές!!! Ένα ποσοστό πάνω από 30% θα δώσει το δικαίωμα στους «ενοικιαστές» να διατηρήσουν το δικαίωμα τους, να συνεχίσουν να είναι η ραχοκοκαλιά της επόμενης συγκυβέρνησης. Με ένα ποσοστό κάτω από 30% - πολλώ δε μάλλον κάτω από 25% - προφανώς θα κοπούν τα φτερά τους…
Στο δια ταύτα για να έχει η Νέα Δημοκρατία πολιτικό ορίζοντα – μακράς διάρκειας – θα πρέπει να επανασυσπειρώσει την πολιτική συμμαχία που της έδωσε τις τελευταίες εκλογικές της νίκες. Να επανέλθουν οι ιδεολογικές ισορροπίες του παρελθόντος.
Για να γίνει αυτό, δηλαδή για να δημιουργηθεί μια ισχυρή συγκυβέρνηση, ίσως χρειαστεί να γίνουν θυσίες σε πρόσωπα...
Είναι δεδομένο πως οι εκλογές δεν κρίνονται από την αξιολόγηση του παρελθόντος, πολύ περισσότερο από τις προσδοκίες για το μέλλον. Η πολιτική ακινησία είναι παγίδα για τη ΝΔ. Καλό είναι τα «golden boys» της ΝΔ να θυμούνται τα όλοι πώς τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο.
Όλα σχεδόν τα παραδοσιακά κόμματα της Ευρώπης έχουν μεγάλη κάμψη, πολλά κεντροδεξιά μεταξύ αυτών. Οι Χριστιανοδημοκράτες στην Ιταλία διαλύθηκαν, η γκωλική Δεξιά συρρικνώθηκε, οι Βρετανοί Συντηρητικοί βρίσκονται σήμερα σε πρωτοφανή κρίση. Αν η ΝΔ θέλει να παραμείνει κυρίαρχη, οφείλει να μελετήσει τα λάθη τους και να προσαρμοστεί σε μια κοινωνία που αλλάζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου