«Ούτε ένα ευρώ φορολογική επιβάρυνση στη μεσαία τάξη. Θα καταργήσουμε το τέλος επιτηδεύματος».
Το ερώτημα όμως είναι ένα:
Ποιος μπορεί να τον πιστέψει;
Γιατί η πολιτική έχει και μνήμη.
Η
μεσαία τάξη θυμάται τη φορολογική πίεση της περιόδου 2015–2019. Οι
ελεύθεροι επαγγελματίες και οι μικρομεσαίοι θυμούνται τι σήμαινε εκείνη η
περίοδος για τα εισοδήματα και τις επιχειρήσεις τους.
Και σήμερα ακούν τον ίδιο πολιτικό να υπόσχεται ότι δεν θα υπάρξει ούτε ένα ευρώ φορολογική επιβάρυνση.
Μα γιατί να τον πιστέψουν;
Το
ίδιο ερώτημα έχουν και οι συνταξιούχοι. Άνθρωποι που πλήρωσαν εισφορές
για μια ολόκληρη ζωή και είδαν τις συντάξεις τους να επηρεάζονται από
τις αλλαγές στο ασφαλιστικό και τον επανυπολογισμό τους, με αποτέλεσμα
πολλοί να αισθάνονται ότι αδικήθηκαν σε σχέση με τους νεότερους
συνταξιούχους.
Δεν περιμένουν μεγάλες υποσχέσεις.
Περιμένουν δικαιοσύνη, ανταποδοτικότητα και σεβασμό.
Και βέβαια υπάρχει και το 2015.
Οι
τράπεζες έκλεισαν, επιβλήθηκαν capital controls και οι ουρές στα ΑΤΜ
έγιναν καθημερινή εικόνα. Ήταν μια περίοδος που κανένας Έλληνας δεν
μπορεί εύκολα να ξεχάσει.
Ούτε
οι συνταξιούχοι μπορούν να ξεχάσουν την πολιτική του ασφαλιστικού που
συνδέθηκε με τον νόμο Κατρούγκαλου και τις συνέπειες που είχε στις
συντάξεις τους.
Ο Τσίπρας έχει κάθε δικαίωμα να επιστρέψει στην πολιτική.
Αλλά
πριν ζητήσει ξανά την εμπιστοσύνη της μεσαίας τάξης, των μικρομεσαίων
και των συνταξιούχων, θα πρέπει να κάνει κάτι που σπάνια βλέπουμε στην
πολιτική:
Να μιλήσει για τα λάθη της δικής του διακυβέρνησης.
Γιατί ο πολιτικός μπορεί να αλλάξει πρόγραμμα.
Μπορεί να αλλάξει συνθήματα.
Ο πολίτης όμως δεν αλλάζει τόσο εύκολα τη μνήμη του.
Και τελικά αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα:
Δεν χρειάζεται μόνο να εξηγήσει τι θα κάνει αύριο.
Πρέπει πρώτα να πείσει γιατί πρέπει να ξεχάσουμε αυτά που έκανε χθες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου